Όσο, οι νεκροί μένουν αδικαίωτοι, όσο ο Πενταδάκτυλος θα μας θυμίζει τα ανοσιουργήματά τους, θα συνεχίσουμε να λέμε την προδοσία-προδοσία και τους προδότες- προδότες.
Το χρωστάμε στους νεκρούς μας, για να βρουν επιτέλους δικαίωση. Να πνάσει η ψιυσιή τους!

Θεέ μου, κάνε να μην ξεχάσουμε ποτέ…, λένε στις χαροκαμένες μάνες, στην Νέα Γενιά, να ξεχάσουν. Πως είναι δυνατό να ξεχαστούν τα παιδιά που βγήκαν μέσα από τα σπλάχνα της αγνής Κύπριας μάνας, ο αδελφός;

Η μνήμη, όπου και να την αγγίξεις, πονεί. Και στρέφεται στα πρόσωπα αυτών που έφυγαν για πάντα και αυτών που δεν επέστρεψαν ποτέ. Στους ήρωες της Ελευθερίας, που άφησαν την πνοή  τους, στα πεδία των μαχών, για να μην περάσει ο τούρκικος Αττίλας της 20ης του Ιούλη και της 14ης του Αυγούστου.

Το τηλέφωνο κτυπά. Ήταν ο Ιάκωβος, Πανίκο βρέθηκε ο Αντρίκκος: ένα ρίγος, μια αγανάκτηση, πολλά γιατί, περνούν μέσα από τις σκέψεις μου. Ως κινηματογραφική ταινία περνούν από μπροστά μου όλες οι θύμισες, τα βιώματα που έχουν σχέση με τον Ανδρέα, από τον παππού τον Ανδρέα Πηλλάτση, τον θείο Λοϊζο και την θεία Θεογνωσία, μα κυρίως, η σκέψη, η προσοχή μου, σταματά στις μάχες που έδωσε το παλληκάρι της Ζώδιας, ο καταδρομέας της 32ης Μοίρας ο οποίος επέζησε των μαχών της πρώτης και της δεύτερης εισβολής, πολεμώντας με ψυχή χιλίων λεόντων, στα βουνά του Πενταδακτύλου με αυτοθυσία, θα μας πουν σε λίγο οι συμπολεμιστές του.

Σήμερα, είμαστε όλοι εδώ, η αγαπημένη σου Ζώδια, η πολιτεία, η εκκλησία και όχι μόνο, ταπεινοί προσκυνητές στη μνήμη σου!

Τα δημοκρατικά και προοδευτικά του φρονήματα που τα διδάχθηκε από ένα άγιο άνθρωπο, τον παππού Λοΐζο, τον συνόδευαν και καθόρισαν την ίδια τη ζωή του. Την κρίσιμη ώρα δεν λιποψύχησε και θα θυσιαστεί για την πατρίδα και τη δημοκρατία. Όταν αποφοίτησε από την Τεχνική σχολή Ξερού, κατατάγηκε αμέσως στην εθνική φρουρά και με την κορμοστασιά του, η επιλογή ήταν μόνο μια, οι Δυνάμεις καταδρομέων.

Δυστυχώς για τον Αντρέα, τους συμπολεμιστές του και γενικά για όλη την Κύπρο, τα πράγματα είχαν ήδη δρομολογηθεί. Το ΝΑΤΟ, η Χούντα, η ΕΟΚΑ Β΄και τα άλλα πληρωμένα πιόνια είχαν ήδη ανοιξει την Κερκόπορτα. Τώρα, ήταν ή ώρα της Τουρκίας να εισβάλει με τις σιδηρόφρακτες ορδές της στο νησί μας, σπέρνοντας τον όλεθρο και το θάνατο.

Οι μάχες που έδωσαν τα παλληκάρια μας ήταν άνισες, σε όλα τα επίπεδα.

Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά. Χωρίς ιδιοτέλεια και υστεροβουλία. Με τόλμη ανομολόγητη. Γιατί, κατά που λέει ο ποιητής:

[pullquote align=”left”]« Ναι, η πιο μεγάλη πράξη της ζωής μας. Είναι η απόφαση του θανάτου μας, Όταν υπάρχει κάποια διέξοδος. Όταν μπορείς και να τον αποφύγεις, Και συ τον διαλέγεις, σαν τιμή και σαν χρέος για τους άλλους, Πιο πέρα απ΄ τις ανάγκες σου»[/pullquote]

Έτσι, όπως έπραξε ο Αντρέας Πηλλάτσιης μαζί με τους συνστρατιώτες του. Αντρίκια και παστρικά: μπορούσαν να γλυτώσουν, κι όμως δεν κιότεψαν πολέμησαν άνισα για όλους εμάς, για την πατρίδα!

Αυτός έμαθε από μικρός να αγαπά, να εκτιμά, τους καρπούς και την αξία της μάνας Ζωδιάτικης γης, έμαθε τι θα πει τιμιότητα από τον πατέρα του, ο οποίος υπηρετούσε πιστά τον Συνεργατισμό. Και ένας καλός γνήσιο πατριώτης, θα πρέπει να έχει τα πιο πάνω χαρακτηριστικά.

[pullquote align=”right”]«Είναι δύσκολο να πιστέψω, πως μας τους έφερε η Θάλασσα της Κερύνειας είναι δύσκολο να πιστέψω, πως μας τους έφερε η αγαπημένη θάλασσα της Κερύνειας» έχεις δίκιο ποιητή… Άλλοι μας τους κουβάλησαν.[/pullquote]

Όσο, οι νεκροί μένουν αδικαίωτοι, όσο ο Πενταδάκτυλος θα μας θυμίζει τα ανοσιουργήματά τους, θα συνεχίσουμε να λέμε την προδοσία-προδοσία και τους προδότες- προδότες. Το οφείλουμε στους ήρωες του τόπου, στις χαροκαμένες μάνες και κυρίως στη νέα γενιά, που πρέπει να μάθει την ιστορική αλήθεια.

Γιατί το χρωστάμε στους νεκρούς μας, για να βρουν επιτέλους δικαίωση. Να πνάσει η ψιυσιή τους. Για να ξεκινήσει η ζωή μας απ΄ την αρχή. Να μοσκοβολήσουν οι γειτονιές της Κύπρου, της Ζώδιας μας ξανά, βασιλικό ανθούς της λεμονιάς και της πορτοκαλιάς. Να ξαναβρούμε το άλλο μας μισό και να ξαναγίνουμε άνθρωποι. Για να μην ξανάρθει το Κακό…

Μόνο έτσι μπορούμε να λεγόμαστε Άνθρωποι!

Ήρωα της Κύπρου εξάδελφε Ανδρέα, αιωνία σου η μνήμη! Όπως αιώνια θα είναι και η ευγνωμοσύνη του λαού μας σε όλους εκείνους που τον Ιούλη του 1974, έγιναν το λίπασμα της λευτεριάς!

Σου εναποθέτω χώμα από τη γη που σε γέννησε την αγαπημένη μας Ζώδια και από την οροσειρά του Πενταδακτύλου που υπερασπίστηκες με σθένος, με το ίδιο σου το αίμα!