Την άνοιξη  του 1991, σε μια από τις συναντήσεις των Ασσιωτών στην προσφυγιά, στον Κόρνο, βλέπω τον θείο Γρηγόρη Ασσιώτη να συνοδεύει ένα λεβέντη, ένα παλληκάρι, σύμβολο των σύγχρονων αγώνων της Κύπρου. Αντικρύζω από κοντά, τον αείμνηστο Κώστα Παπακώστα. Μας χαιρετάει όλους, ένα – ένα και ο θείος μας συστήνει τον συμπέθερο του, ο οποίος ήταν υποψήφιος Βουλευτής με το ΑΚΕΛ – Αριστερά – Νέες Δυνάμεις. Ένα πατριωτικό ρίγος με διαπέρασε, ένοιωσα δέος γι΄ αυτό τον άνθρωπο, που τόσα πρόσφερε στην πατρίδα.

Πριν λίγες μέρες, ανηφόρισα στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, πήγα πρωί, τον περίμενα να επιστρέψει από την εκκλησία, εκεί δίπλα στο Νοσοκομείο. Όταν επέστρεψε με την συνοδεία του άντρα της ΜΜΑΔ και αφού τον ευχαρίστησε ευγενικά, μείναμε μόνοι μας στο δωμάτιο. Του χάρισα το βιβλίο μου «Αντίσταση Τώρα! Αλλιώς» με μια αφιέρωση γραμμένη από τα βάθη της καρδιάς μου, έχοντας κατά νου, ότι αυτό το βιβλίο ήταν το πιο «βαρύ» που χάρισα σε άνθρωπο. Ποιος είμαι εγώ, να μιλώ για Αντίσταση μπροστά σ΄ ένα άνθρωπο που μια ζωή για 56 ολόκληρα χρόνια Αντιστεκόταν, Αγωνιζόταν με τα όπλα στην καυτή μάχη με τα θανατηφόρα μολύβια να σφυρίζουν γύρω από το κεφάλι του;

Αφού με ευχαρίστησε και μου υποσχέθηκε, ότι σύντομα θα βρεθούμε να συζητήσουμε για το περιεχόμενο του, του διάβασα ένα μέρος του βιβλίου, την δική μου μαρτυρία, εμπειρία που αποκόμισα από τους κτηνοτρόφους στο Μαρί,  οι οποίοι έζησαν από κοντά εκείνες τις ώρες πριν και μετά την έκρηξη στην  Ναυτική βάση. Συγκινήθηκε για τις πληροφορίες που κατάθεσα στο βιβλίο.

Με ενθουσιασμό, μου παρουσίασε τα δικά του συγγράμματα. Όλο αυτό τον καιρό, που βρισκόταν στην φυλακή έγραψε το δικό του βιβλίο. Με μια παλληκαρήσια φωνή μου λέει, ο τίτλος είναι «Ανεμοδαρμένη πορεία…».

Μου άρεσε πολύ ο τίτλος, γιατί πράγματι ο Κώστας της Κύπρου ως σύγχρονος Κολοκοτρώνης κατέγραψε επάξια μια ανεμοδαρμένη πορεία, στην προσπάθεια του να προασπιστεί τις κερκόπορτες που οι προδότες κάθε λίγο και λιγάκι μισάνοιγαν για να μπει ο εχθρός, μέχρι που το 1974 με εσχάτη προδοσία κατάφεραν να  ανοίξουν.

Σε εκείνη την συνάντηση που διήρκησε δύο ώρες και 15΄όλα όσα μου είπε θα μου μείνουν αξέχαστα. Αυτό όμως που δεν θα ξεχάσω ποτέ, ήταν την ανδρεία, την τιμιότητα, την ανθρωπιά, την αξία, τον  χαρακτήρα του.

«Μια μέρα λοιπόν τον επισκέπτονται στο Νοσοκομείο «κάποιοι» και του προτείνουν όπως παρευρεθεί στο δικαστήριο και μαρτυρήσει εναντίον του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια, λέγοντας ότι έχει ποινικές ευθύνες για το ατύχημα στο Μαρί» η απάντηση κοφτή και ξεκάθαρη «όσα είχα να πω τα είπα», ο πρώην πρόεδρος έχει πολιτικές ευθύνες!

Δεν ψευδομαρτυρώ τους λέει, με αυστηρό ύφος! Φυσικά και θα είχε αντάλλαγμα, εάν δεχόταν να κάνει αυτό που ήθελαν «αυτοί». Προτίμησε όμως, να παραμείνει ο Κώστας Παπακώστας!

Το απόγευμα της Κυριακής 20 Σεπτεμβρίου 2015 λίγες ώρες πριν αποβιώσει δέχθηκα ένα τηλεφώνημα: «Χαιρετίσματα από τον Κώστα, διάβασε το βιβλίο σου, του άρεσε, συγκινήθηκε …».

Την επομένη το πρωί, άκουσα το μαύρο μαντάτο. Ένα έχω να σου πω, «στην τελευταία συνάντηση μου ζήτησες να σε βοηθήσουμε για την έκδοση του βιβλίου σου, την κατάθεση του, για την μάνα γη που με τόσο ζήλο, αγάπη υπηρέτησες όπως την περιέγραψε με γλαφυρά λόγια και φλογερή φωνή ένας άλλος Παπακώστας, ο αδελφός σου Ιάκωβος, όταν σου απεύθυνε τον τελευταίο αποχαιρετισμό».

Στο καλό, τα λόγια σου  θα με καθοδηγούν, οι συμβουλές σου!

Κανείς δεν είναι ξοφλημένος, έστω κι αν νικηθεί. Είναι τελειωμένος όταν σταματήσει να αγωνίζεται! Και εσύ, εκεί που πήγες να ξέρεις, ότι δεν νικήθηκες ποτέ!